ഫ്രാൻസിലെ തെരുവുകളിൽ വീണ്ടും ഉയരുന്ന യുവജനപ്രക്ഷോഭം ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ആഭ്യന്തര ക്രമസമാധാന പ്രശ്നം മാത്രമല്ല, ജനാധിപത്യ ഭരണകൂടങ്ങൾക്കുള്ള ഗൗരവമായ മുന്നറിയിപ്പുകൂടിയാണ്. യുവാക്കളുടെ പ്രതിഷേധത്തെ വൻ പൊലീസ് സന്നാഹവും സൈനിക വിന്യാസവും ഉപയോഗിച്ച് നേരിടുന്ന ഭരണകൂടത്തിന് ജനങ്ങളുടെ ആശങ്കകളെ എത്രകാലം ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ നിശ്ശബ്ദമാക്കാനാകും എന്നതാണ് പ്രസക്തമായ ചോദ്യം. സെപ്റ്റംബറിൽ സ്കൂളുകളിലെ അധ്യാപകക്ഷാമവും അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ അപര്യാപ്തതയും പഠനസമ്മർദവും ഉയർത്തി തുടങ്ങിയ വിദ്യാർഥി പ്രതിഷേധം ഒക്ടോബറോടെ രാജ്യവ്യാപകമായ പ്രക്ഷോഭമായി വളർന്നു. സർവകലാശാല പ്രവേശനത്തിലെ അസമത്വങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകളും ഉയർന്ന ജീവിതച്ചെലവും സാമ്പത്തിക അനിശ്ചിതത്വവും ഈ പ്രതിഷേധത്തിന് കൂടുതൽ വ്യാപ്തി നൽകി.
വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ള അവകാശം, തുല്യാവസരങ്ങൾ, മെച്ചപ്പെട്ട ഭാവി എന്നിവ ആവശ്യപ്പെടുന്ന യുവതലമുറയുടെ ശബ്ദത്തെ കേവലം ക്രമസമാധാന പ്രശ്നമായി ചുരുക്കിക്കാണുന്നത് ഗുരുതരമായ രാഷ്ട്രീയവീഴ്ചയാണ്. പ്രതിഷേധങ്ങളിൽ അക്രമവും പൊതുമുതൽ നശീകരണവും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ നിയമപരമായി നേരിടണം. എന്നാൽ ചിലരുടെ അക്രമത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി മുഴുവൻ പ്രക്ഷോഭത്തെയും കുറ്റവാളിവൽക്കരിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങൾക്കു നിരക്കുന്നതല്ല. പ്രതിഷേധങ്ങളെ നേരിടാൻ പതിനായിരക്കണക്കിന് സുരക്ഷാ ഉദ്യോഗസ്ഥരെ വിന്യസിക്കുകയും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്ത നടപടികൾ ഫ്രഞ്ച് ഭരണകൂടത്തിന്റെ സമീപനത്തെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ട്. പൊലീസ് നടപടികളിൽ വിദ്യാർഥികൾക്ക് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ സംഭവങ്ങളും പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിൽ സ്വതന്ത്രവും സുതാര്യവുമായ അന്വേഷണം ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.
ഫ്രഞ്ച് പ്രധാനമന്ത്രി സെബാസ്റ്റ്യൻ ലെക്കോർനുവിന്റെ സർക്കാരും പ്രസിഡന്റ് ഇമ്മാനുവൽ മാക്രോണിന്റെ ഭരണനേതൃത്വവും നേരിടുന്നത് തെരുവുകളിലെ പ്രതിഷേധം മാത്രമല്ല; ഭരണനയങ്ങളോടുള്ള വർധിച്ചുവരുന്ന അസംതൃപ്തികൂടിയാണ്. 2027-ലെ പ്രസിഡന്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മാസങ്ങൾ മാത്രം ശേഷിക്കെ പ്രക്ഷോഭം ശക്തിപ്പെട്ടത് രാജ്യത്തെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തെ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇടതുപക്ഷവും വലതുപക്ഷവും തീവ്രവലതുപക്ഷവും പ്രതിഷേധത്തെ വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളിൽനിന്ന് വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതും പ്രതിസന്ധിയുടെ ആഴം വർധിപ്പിക്കുന്നു.
യുവാക്കളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകൾ പരിഹരിക്കുന്നതിനുപകരം അവരെ രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളുടെ ഉപകരണങ്ങളായി ചിത്രീകരിക്കുന്നത് ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഭരണരീതിയല്ല. അതുപോലെ, പ്രതിഷേധത്തിന്റെ പേരിൽ അക്രമം നടത്തുന്നവരെ ന്യായീകരിക്കാനും കഴിയില്ല. ജനാധിപത്യത്തിൽ സമാധാനപരമായ പ്രതിഷേധത്തിനുള്ള അവകാശവും പൊതുമുതൽ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ബാധ്യതയും ഒരുപോലെ പ്രധാനമാണ്. ഫ്രാൻസിന്റെ രാഷ്ട്രീയചരിത്രം ജനകീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെയും പൗരാവകാശ പോരാട്ടങ്ങളുടെയും ചരിത്രം കൂടിയാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യം, സമത്വം, സാഹോദര്യം എന്ന റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ അടിസ്ഥാനമൂല്യങ്ങൾ ലോകത്തിനു മുന്നിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന രാജ്യത്തിന് സ്വന്തം യുവതലമുറയുടെ പ്രതിഷേധത്തെ നേരിടുമ്പോൾ ആ മൂല്യങ്ങൾ മറക്കാനാവില്ല. ഭരണകൂടത്തിന്റെ അധികാരബലം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കരുത്തിന് പകരമാവുകയുമില്ല.
യുവാക്കൾ തെരുവിലിറങ്ങുന്നത് അവരുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷകൾക്ക് മങ്ങലേൽക്കുമ്പോഴാണ്. അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ കേൾക്കുകയും വിദ്യാഭ്യാസമേഖലയിലെ പോരായ്മകൾ പരിഹരിക്കുകയും തൊഴിൽസാധ്യതകൾ വർധിപ്പിക്കുകയും ജീവിതച്ചെലവിന്റെ ഭാരം കുറയ്ക്കാൻ ഫലപ്രദമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുകയാണ് സർക്കാർ ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത്. പ്രതിഷേധം അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന ആവശ്യം ഉന്നയിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് പ്രതിഷേധത്തിന് കാരണമായ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനുള്ള ആത്മാർഥത ഭരണകൂടം തെളിയിക്കണം. പൊലീസിനെയും സൈന്യത്തെയും ഇറക്കി തെരുവുകൾ നിശ്ശബ്ദമാക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം. എന്നാൽ യുവമനസ്സുകളിൽ വളരുന്ന അസംതൃപ്തിയെ അങ്ങനെ ഇല്ലാതാക്കാനാവില്ല. ബലപ്രയോഗം താൽക്കാലികമായ നിശ്ശബ്ദത സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം; വിശ്വാസം തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ കഴിയുക നീതിപൂർവമായ നടപടികൾക്കു മാത്രമാണ്. ഫ്രാൻസിലെ ഭരണനേതൃത്വം തിരിച്ചറിയേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ പാഠവും അതുതന്നെ. ജനാധിപത്യത്തിൽ അധികാരത്തിന്റെ യഥാർഥ കരുത്ത് പ്രതിഷേധങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിലല്ല, ജനങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകുന്നതിലാണ്.