മണ്ണിന്റെ അവകാശം കവർന്നെടുക്കാത്ത വികസന നയം വേണം
പ്രകൃതിയെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന ആവശ്യവും സ്വന്തം മണ്ണിൽ ജീവിക്കണമെന്ന മനുഷ്യന്റെ അവകാശവും പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടേണ്ടവയല്ല. എന്നാൽ പരിസ്ഥിതിലോല മേഖലകളെക്കുറിച്ചുള്ള വിജ്ഞാപനങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും സംബന്ധിച്ച് മലയോര മേഖലകളിൽ ഉയരുന്ന ആശങ്കകൾ ഈ രണ്ടു കാര്യങ്ങൾക്കുമിടയിൽ സന്തുലിതാവസ്ഥ ഉറപ്പാക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത വീണ്ടും ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. പത്തനംതിട്ടയുൾപ്പെടെയുള്ള ജില്ലകളിൽ കർഷക സംഘടനകളും നാട്ടുകാരും ഉയർത്തുന്ന പ്രതിഷേധങ്ങളുടെ കേന്ദ്രത്തിൽ ഉപജീവനവും ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള അനിശ്ചിതത്വവുമാണ്.
തലമുറകളായി മണ്ണിനെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്നവരാണ് മലയോര കർഷകർ. കാടിനോടും മലകളോടും ചേർന്നുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ കൃഷി ചെയ്ത് ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുത്തവർക്ക് ഭൂമി വെറുമൊരു സ്വത്തല്ല; അത് അവരുടെ അധ്വാനത്തിന്റെയും ഓർമകളുടെയും ജീവിതസുരക്ഷയുടെയും അടിത്തറയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പരിസ്ഥിതിലോല മേഖലാ നിർണയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയന്ത്രണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ ആശങ്കയുണ്ടാക്കുന്നു. വീടിനും കൃഷിയിടത്തിനും ഉപജീവനത്തിനും എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ മറുപടി ലഭിക്കണമെന്നാണ് അവരുടെ ആവശ്യം.
കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും കാലവർഷക്കെടുതികളും കൃഷിനാശവും ഇതിനകംതന്നെ കർഷകരുടെ ജീവിതം ദുഷ്കരമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതിനൊപ്പം വന്യജീവി ആക്രമണങ്ങളും കൃഷിയിടങ്ങളിലേക്കുള്ള വന്യമൃഗങ്ങളുടെ കടന്നുകയറ്റവും പല പ്രദേശങ്ങളിലും സുരക്ഷാ ഭീഷണി സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ പുതിയ നിയന്ത്രണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകൾ വർധിക്കുമ്പോൾ കർഷകരുടെ പ്രശ്നങ്ങളെ കേവലം നിയമപരമായ വിഷയമായി മാത്രം കാണാനാവില്ല. അതിന് പിന്നിൽ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതവും ഉപജീവനവും നിലനിൽപ്പുമുണ്ട്.
അതേസമയം, പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ പരിസ്ഥിതി പ്രാധാന്യം വിസ്മരിക്കാനാവില്ല. ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ കലവറയായ ഈ മലനിരകൾ കേരളത്തിന്റെ ജലസുരക്ഷയിലും കാലാവസ്ഥാ സന്തുലിതാവസ്ഥയിലും നിർണായക പങ്കുവഹിക്കുന്നു. വനനശീകരണവും ആവാസവ്യവസ്ഥയുടെ തകർച്ചയും ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ മനുഷ്യജീവിതത്തെയും ബാധിക്കും. അതിനാൽ പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണ നടപടികൾ ആവശ്യമില്ലെന്ന നിലപാടും ശരിയല്ല. സംരക്ഷണം എങ്ങനെ നടപ്പാക്കുന്നു, അതിന്റെ ഭാരം ആരുടെ മേൽ പതിക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം.
പരിസ്ഥിതിലോല മേഖലകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തീരുമാനങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളുമ്പോൾ ശാസ്ത്രീയമായ പഠനങ്ങൾക്കും പ്രദേശത്തിന്റെ യഥാർഥ സാഹചര്യങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകണം. വനപ്രദേശങ്ങൾ, കൃഷിയിടങ്ങൾ, ജനവാസ കേന്ദ്രങ്ങൾ എന്നിവ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ കൃത്യമായി വിലയിരുത്തണം. അതിർത്തികൾ നിർണയിക്കുന്നതിലും നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുന്നതിലും സുതാര്യത ഉറപ്പാക്കണം. ജനങ്ങളുടെ ആശങ്കകൾ കേൾക്കാതെയും അവരുടെ സംശയങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ മറുപടി നൽകാതെയും തീരുമാനങ്ങൾ നടപ്പാക്കുന്നത് അവിശ്വാസം വർധിപ്പിക്കുകയേയുള്ളൂ.
കർഷകരെ പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിന്റെ എതിരാളികളായി ചിത്രീകരിക്കുന്നതും ഉചിതമല്ല. പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചാണ് അവരുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോകുന്നത്. മണ്ണിന്റെ ഫലഭൂയിഷ്ഠതയും ജലത്തിന്റെ ലഭ്യതയും കാലാവസ്ഥയുടെ സ്ഥിരതയും കർഷകന്റെ നിലനിൽപ്പിന് അനിവാര്യമാണ്. അതിനാൽ കർഷകരെ പങ്കാളികളാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള സംരക്ഷണ പദ്ധതികൾക്കാണ് മുൻഗണന നൽകേണ്ടത്. പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദ കൃഷിരീതികൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതും വന്യജീവി സംഘർഷം കുറയ്ക്കുന്നതിനുള്ള ഫലപ്രദമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുന്നതും കർഷകർക്ക് ആവശ്യമായ സാമ്പത്തികവും സാങ്കേതികവുമായ പിന്തുണ നൽകുന്നതും ഇതിന്റെ ഭാഗമാകണം.
വികസനവും പരിസ്ഥിതിയും തമ്മിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ട സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനു പകരം രണ്ടിനും ഇടയിൽ നീതിപൂർവമായ സന്തുലിതാവസ്ഥ ഉറപ്പാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിന്റെ പേരിൽ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അവ ബാധിക്കുന്ന കുടുംബങ്ങളുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും ഭൂമിയുടെ ഉപയോഗവും ഉപജീവനമാർഗങ്ങളും ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കണം. ആവശ്യമായിടത്ത് നിയമപരമായ വ്യക്തതയും പരാതികൾ പരിഹരിക്കാനുള്ള സംവിധാനങ്ങളും ഉപജീവനസുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കണം.
പ്രകൃതിയെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് ഇന്നത്തെ തലമുറയുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. എന്നാൽ ആ ഉത്തരവാദിത്വം നിറവേറ്റുമ്പോൾ തലമുറകളായി മണ്ണിൽ അധ്വാനിച്ച മനുഷ്യരുടെ അവകാശങ്ങളും സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. കാടും കർഷകനും പരസ്പരം എതിരാളികളല്ല. പ്രകൃതിയുടെ നിലനിൽപ്പും മനുഷ്യന്റെ ജീവിതസുരക്ഷയും ഒരുപോലെ ഉറപ്പാക്കുന്ന നയങ്ങളാണ് നമുക്ക് ആവശ്യം.
കർഷകനെ മാറ്റിനിർത്തിയുള്ള പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണമല്ല, കർഷകനെ പങ്കാളിയാക്കുന്ന പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണമാണ് കേരളത്തിന് ആവശ്യം. മണ്ണിന്റെ അവകാശവും പ്രകൃതിയുടെ നിലനിൽപ്പും ഒരുമിച്ച് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോഴേ യഥാർഥ വികസനം സാധ്യമാകൂ.