കവിതയിലും സിനിമാഗാനങ്ങളിലും വിപ്ലവത്തിന്റെ ശബ്ദം തീർത്ത വയലാർ രാമവർമ്മയുടെ ഓർമകൾക്ക് അരനൂറ്റാണ്ട് പിന്നിടുമ്പോഴും മലയാളിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികൾക്ക് ഇന്നും പുതുമയുണ്ട്.
മലയാളിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ചില പാട്ടുകൾ വെറുമൊരു സംഗീതാനുഭവമല്ല; അവ ഓർമകളാണ്, വികാരങ്ങളാണ്, കാലത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളാണ്. അത്തരം പാട്ടുകളിലൂടെ തലമുറകളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇടം നേടിയ കവിയാണ് വയലാർ രാമവർമ്മ. കവിതയെയും ചലച്ചിത്രഗാനങ്ങളെയും സാമൂഹികബോധത്തിന്റെയും മാനവികതയുടെയും ശക്തമായ ആവിഷ്കാരമാക്കി മാറ്റിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമകൾക്ക് മുന്നിൽ ഒക്ടോബർ 27 വീണ്ടും സ്മരണാദിനമാകുന്നു.
1928 മാർച്ച് 25-ന് ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ വയലാർ ഗ്രാമത്തിൽ ജനിച്ച വയലാർ രാമവർമ്മ ചെറുപ്പംമുതൽ സാഹിത്യത്തോടും കവിതയോടും താൽപര്യം പുലർത്തിയിരുന്നു. കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ മാറ്റങ്ങൾ ശക്തമായിരുന്ന കാലത്ത് വളർന്ന അദ്ദേഹം പുരോഗമന ചിന്തകളുമായി ചേർന്നുനിന്ന എഴുത്തുകാരനായി മാറി. മനുഷ്യന്റെ ജീവിതവും സ്വാതന്ത്ര്യവും സമത്വവും സ്നേഹവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിൽ പ്രധാന വിഷയങ്ങളായി.
വയലാറിന്റെ കവിതകളിൽ പ്രകൃതിയും പ്രണയവും മാത്രമല്ല, മനുഷ്യന്റെ വേദനകളും സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളും പ്രതിഷേധങ്ങളും നിറഞ്ഞുനിന്നു. ചൂഷണത്തിനും അനീതിക്കുമെതിരായ നിലപാടുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകൾക്ക് പ്രത്യേക ശക്തി നൽകി. സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ കവിതയുടെ ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവാണ് അദ്ദേഹത്തെ ജനകീയനാക്കിയത്.
പാട്ടുകളിലൂടെ ജനഹൃദയങ്ങളിലേക്ക്
മലയാള സിനിമാഗാനരംഗത്താണ് വയലാർ രാമവർമ്മയുടെ പ്രതിഭ വലിയൊരു ജനവിഭാഗത്തിലേക്ക് എത്തിയത്. സംഗീതസംവിധായകൻ ജി. ദേവരാജനുമായുള്ള കൂട്ടുകെട്ട് മലയാള ചലച്ചിത്രസംഗീതത്തിന് നിരവധി അനശ്വര ഗാനങ്ങൾ സമ്മാനിച്ചു. കവിതയുടെ സൗന്ദര്യവും സംഗീതത്തിന്റെ മാധുര്യവും ആശയങ്ങളുടെ ആഴവും ഒത്തുചേർന്ന ആ ഗാനങ്ങൾ ഇന്നും ആസ്വാദകരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവയാണ്.
ചെമ്പകത്തൈകൾ പൂത്ത മാനത്ത്, മനുഷ്യൻ മതങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു, സന്യാസിനി നിൻ പുണ്യാശ്രമത്തിൽ തുടങ്ങിയ ഗാനങ്ങൾ വയലാറിന്റെ രചനാപ്രതിഭയുടെ വ്യത്യസ്ത മുഖങ്ങൾ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. പ്രണയത്തിന്റെ ആർദ്രത മുതൽ ജീവിതത്തിന്റെ തത്ത്വചിന്തകൾ വരെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികളിൽ ഇടംപിടിച്ചു. ലളിതമായ വാക്കുകളിലൂടെ ആഴമുള്ള ആശയങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്ന കഴിവ് ഗാനങ്ങളെ കാലാതിവർത്തികളാക്കി.
കവിതയിൽ തെളിഞ്ഞ സാമൂഹികബോധം
വയലാറിന്റെ രചനകളെ കേവലം സൗന്ദര്യാനുഭവമായി ചുരുക്കാനാവില്ല. സമൂഹത്തിലെ അനീതികളും മനുഷ്യർ നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധികളും അധികാരഘടനകളുമെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചു. സാഹിത്യവും കലയും സമൂഹത്തോട് സംവദിക്കേണ്ടതാണെന്ന ബോധ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടികളിൽ പ്രകടമായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളും ഗാനങ്ങളും മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തി. വിശ്വാസങ്ങൾ, ജീവിതമൂല്യങ്ങൾ, സ്നേഹം, മരണം, സ്വാതന്ത്ര്യം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെ വ്യത്യസ്തമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. കാലഘട്ടത്തിന്റെ സാമൂഹികബോധത്തോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ച ഈ രചനകൾ മലയാള സാഹിത്യത്തിന്റെയും സംഗീതത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമായ ഇടം നേടി.
കാലം മായ്ക്കാത്ത ഓർമ
1975 ഒക്ടോബർ 27-ന്, വെറും 47-ാം വയസ്സിൽ വയലാർ രാമവർമ്മ വിടപറഞ്ഞു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണം മലയാളിക്ക് നഷ്ടമായത് ഒരു കവിയെ മാത്രമല്ല, വാക്കുകളിലൂടെ കാലത്തോട് സംവദിച്ച അപൂർവ പ്രതിഭയെയായിരുന്നു. മരണശേഷവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗാനങ്ങൾ പുതിയ തലമുറകളിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഇന്ന് സംഗീതത്തിന്റെ രീതികളും ആസ്വാദനശീലങ്ങളും മാറിയിരിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും വയലാറിന്റെ വരികൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന സ്വീകാര്യത കുറയുന്നില്ല. പഴയ പാട്ടുകൾ വീണ്ടും കേൾക്കപ്പെടുകയും പുതിയ തലമുറ അവയുടെ അർഥതലങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഓർമകളെ വഹിക്കുന്നതിനൊപ്പം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പൊതുവായ വികാരങ്ങളെ സ്പർശിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് ആ രചനകളുടെ ശക്തി.
വയലാർ രാമവർമ്മയുടെ ചരമവാർഷികം ഒരു കവിയെ ഓർക്കാനുള്ള ദിവസം മാത്രമല്ല. കവിതയ്ക്കും സംഗീതത്തിനും സമൂഹത്തിൽ വഹിക്കാനാകുന്ന പങ്കിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാനുള്ള അവസരം കൂടിയാണത്. മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കാനും അനീതിയെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാനും പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന കലാസൃഷ്ടികൾക്ക് കാലാതിവർത്തിയായ മൂല്യമുണ്ടെന്ന് വയലാറിന്റെ രചനകൾ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോഴും മലയാളിയുടെ ചുണ്ടുകളിലും ഹൃദയത്തിലും വയലാറിന്റെ വരികൾ ജീവിക്കുന്നു. അതാണ് ഒരു എഴുത്തുകാരന് കാലം നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അംഗീകാരം.